Αχ, Ευρώπη

Οι συνειρμοί που διαμορφώνονται σε σχέση με τη συγκέντρωση φιλοευρωπαϊστών έξω από τη Βουλή προχθες δίνουν και παίρνουν. Λίγο πριν την κατάληψη της εξουσίας από νεοναζιστικές δυνάμεις στην Ουκρανία, άλλωστε, είχαμε δει εικόνες μαζικότατης λαϊκής υπεράσπισης της ΕΕ στον δρόμο. Κατά τη γνώμη μας, εδώ ελλοχεύει κίνδυνος για πολλές παρεξηγήσεις.

Πρώτον, οι μαζικές κινητοποιήσεις δεν κερδίζουν ποτέ αφεαυτού τους ριζοσπαστικά ή συντηρητικά χαρακτηριστικά ούτε απλώς λόγω σύνθεσης, ούτε λόγω υιοθέτησης κάποιας ιδεολογικής ταυτότητας. Με άλλα λόγια, διαταξικούς χυλούς υπεράσπισης του ονείρου της μεσοαστικής τάξης και  μοιραία και τμήματος του κεφαλαίου για επαναφορά σε καπιταλιστική ανάπτυξη και ξεπέρασμα της κρίσης δεν είδαμε πρώτη φορά την Πέμπτη. Και μάλιστα, σε πολλές τέτοιες κινητοποιήσεις συμμετείχε/οργάνωνε η τώρα καταγγέλουσα αριστερά. Αν ο πόθος όλων είναι η επιστροφή στην ομαλότητα, αφού «αστάθεια χωρίς συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο λαϊκής αντεπίθεσης οδηγεί σε χειρότερο αυταρχισμό, μπλα μπλα μπλα» και έχουμε δεχθεί εκ των προτέρων πως η αστάθεια είναι χαρακτηριστικό της μη ομαλής ανάπτυξης του καπιταλισμού,τότε γενικά παραδεχόμαστε πως μπορεί να υπάρξει υψηλά ανεπτυγμένος καπιταλισμός άνευ ιμπεριαλιστικών υπερβολών, ρυθμισμένη παραγωγή, συνεχής διόγκωση κεφαλαίων χωρίς καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Όταν δε ταυτόχρονα με αυτήν την παραδοχή τίθεται κανείς ηθικά απέναντι στον καπιταλισμό έχει πια καταφέρει τη γνήσια αντίφαση του μικροαστού.

Δεύτερον, η παραμονή ή η έξοδος από την ΕΕ δεν λέει απολύτως τίποτα γα τις δυνάμεις τις εργασίας χωρίς ταυτόχρονη ταξική (και όχι εθνική) χειραφέτηση, χειραφέτηση που όλοι φαίνεται να συμφωνούν πως δεν είναι της παρούσης. Άλλωστε, η ΕΕ μπορεί να είναι επιλογή του μεγαλύτερου μέρους του κεφαλαίου που διατηρεί συμφέροντα στην Ελλάδα, και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς όντας η κατεστημένη συνθήκη, αλλά σίγουρα δεν είναι η μόνη. Γιατί όταν η ταξική χειραφέτηση θυσιάζεται προς όφελος της εθνικής κυριαρχίας, η εθνική κυριαρχία δεν είναι τίποτα άλλο από την επιλογή σφαίρας επιρροής  η οποία θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα «λαϊκά συμφέροντα». Αν μεταξύ των κάθε τύπου αριστερών είναι μεγάλη η γοητεία που ασκούν λογιών λογιών δικτατορίσκοι που κάνουν «αντιιμπεριαλιστικό» αγώνα και πλασάρονται ως εναλλακτική λύση, στην ουσία μεγάλη είναι η γοητεία που τους ασκούν τα εναλλακτικά σχέδια καπιταλιστικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης.

Τρίτον, η προετοιμασία του δρόμου για μια ενδεχόμενη επικράτηση του ναζισμού περνάει ασφαλώς μέσα από την υπεράσπιση των συμφερόντων της κύριας αστικής τάξης, αλλά ιστορικά χρειάζεται έναν επιθετικό στρατό υπεράσπισης. Αυτός, κακά τα ψέματα, δεν θα στελεχωθεί από τη συγκέντρωση μπότοξ της Πέμπτης. Ο στρατός αυτός θα στελεχωθεί από τους εργάτες της Ελληνικός Χρυσός ή από το ΧΑίτικο σωματείο της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος και η διαμόρφωσή του θα περάσει πάνω από κάθε τύπου εργατική αντεπίθεση, όσο η ταξική συνείδηση θα αφήνεται στην άκρη για αναζήτηση στρατηγικών σχεδίων εθνικής ανασυγκρότησης. Τα ναζιστικά εγκλήματα στην Ουκρανία, όπως τα απανθρακωμένα πτώματα στο κτήριο των εργατικών συνδικάτων της Οδησσού, σε επίπεδο συμβολισμού, δεν μου φέρνουν στο μυαλό τους φιλοευρωπαϊστές του Συντάγματος, αλλά τους εργάτες της Ελληνικός Χρυσός, που αφού συνεδρίασαν σε αίθουσα που τους παραχωρήθηκε στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, έσπευσαν να διαδηλώσουν υπέρ της ανάπτυξης. Καλό είναι να μην  ξεχνάμε πως τόσο η αριστερή κυβέρνηση και οι κριτικά ή μη υποστηρικτές της  όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα δήλωσαν πως αφουγκράζονται την αγωνία τους για τη διατήρηση της εργασίας τους.

Τέλος, αν πολλοί σπεύδουν να δηλώσουν δικαιωμένοι στις προβλέψεις τους πως η εκλογή μιας αριστερής κυβέρνησης μας αναγκάζει πέρα από κάθε κριτική, εν τέλει να την υπερασπιζόμαστε ενάντια σε κάθε κίνημα τύπου κατσαρόλας, πρέπει να τους θυμίσουμε κάτι. Η σημερινή μας κυβέρνηση υποσχέθηκε πως θα παίξει έναν ρόλο στο κεφάλαιο και το υποσχέθηκε με τη στάση του στα κινήματα. Αν θέλουμε να έχουμε ελπίδα απέναντι στη βαρβαρότητα ήρθε η ώρα τα κινήματα που διεκδικούν ταξική αναφορά να σταματήσουν να βάζουν προμετωπίδα αιτήματα που θα μπορούσαν να είναι επιλογές του κεφαλαίου σε άλλη φάση της ανάπτυξής του, γιατί δυστυχώς τότε θα χάσουμε κι αυτό το μοναδικό προνόμιο ηθικού διαχωρισμού από τον συρφετό του Συντάγματος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s