Η διδασκαλια του συστηματος

σχόλιο στις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας περί δημοκρατικής διαμαρτυρίας

Η ουσία του ολοκληρωτισμού είναι η προοικονομία της ιστορικής δυνατότητας από την κυριαρχία. Αν στερήσεις την επαναστατική δυνατότητα από την πράξη, τότε η πράξη εκτός των πλαισίων της τροφοδότησης της κυριαρχίας δεν υφίσταται. Όταν ο υπουργός Παιδείας κύριος Μπαλτάς λέει ότι εγκρίνει τις διαμαρτυρίες που ζητούν πράγματα εφικτά, τότε οι διαμαρτυρίες στις οποίες αναφέρεται έχουν εκ προοιμίου αποδεχτεί και υιοθετήσει την προοπτική τους εντός του πλαισίου που ο Μπαλτάς και ο κάθε Μπαλτάς διαχειρίζεται.

Αλλά και όταν οι διαμαρτυρίες διεκδικούν τα «εφικτά», σωστότερα τα θεσμικά κατοχυρωμένα ως εφικτά μέσω της συμπερίληψής τους στο κυβερνητικό πρόγραμμα, απαξιώνονται ως πράξεις ανούσιες ως αυτοαναφορικές. Τέτοιες μπορεί να είναι η εναντίωση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άντρα βασανιστηρίων, οι επισχέσεις εργασίας απλήρωτων υπαλλήλων ή ακόμα ακόμα οι μέχρι θανάτου απεργίες πείνας φυλακισμένων. Τίποτα λοιπόν δεν μπορείς να κάνεις πέρα από την αποδοχή του μονοδρόμου μιας σοσιαλδημοκρατίας που επιτελεί τον ιστορικό της  ρόλο: την περιφρούρηση του αστικού κράτους και την άνευ όρων απόκρυψη κάθε απόληξης της ταξικής αντιπαράθεσης.

Πολλοί αντιλαμβάνονται την εκάστοτε πολιτική κατάσταση ως δημιουργό μίας αντίστοιχης δημόσιας σφαίρας όπου αντιπαρατίθεται ανεμπόδιστα όλη η πληθώρα ιδεών που αντικατοπτρίζουν τον πραγματικό κόσμο.  Η σφαίρα αυτή υποτίθεται πως δημιουργείται και επικουρείται συνεχώς από μηχανισμούς παραγωγής και επιβολής ψευδούς συνείδησης εκπορευόμενους από δομές συμπύκνωσης της εξουσίας αυτής, όπου αυτές αναφέρονται συνήθως στην παιδεία ή στα ΜΜΕ. Έτσι, η ύψιστη πράξη ελευθερίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επιλογή της ιδεολογίας που φαίνεται να συνάδει περισσότερο στον καθένα ή, ακόμα χειρότερα, στην «κοινή λογική». Αυτό που αποκρύπτεται είναι ότι οι ιδέες δεν προϋπάρχουν σαν μεταφυσικές οντότητες της κοινωνικής κατάστασης, αλλά δημιουργούνται από την κυριαρχία, αλλά και από την έμπρακτη αμφισβήτησή της.

Αυτό το σχήμα ιστορικά αναφέρεται στο ρεύμα του δομισμού. Μεταφερόμενο από τις θετικές επιστήμες στην κοινωνιολογία αντιλαμβάνεται την κοινωνική δομή ως ένα κλειστό σύστημα, η διαχείριση των μερών του οποίου αποτελεί το μόνο διακύβευμα. Δεν δέχεται την επαναστατική δυνατότητα διάρρηξης της κοινωνικής δομής, σαν αυτή να ήταν φυσικό φαινόμενο προορισμένο σε αιώνια διάρκεια. Εν τέλει συμπεραίνεται πως η κατάσταση αυτή αναπαράγεται απλώς λόγω της οικονομικής ιεραρχικής σχέσης και της θεσμικής βίας προς τους αδύναμους. Αποτέλεσμα της παραπάνω σκέψης είναι ένα ερμηνευτικό σχήμα το οποίο αποδίδει την απουσία μαζικής αντιβίας των από τα κάτω στην ιδεολογική τους ενσωμάτωση, για την οποία ευθύνονται ατομικά. Αυτή η προσέγγιση παραβλέπει, ωστόσο, την κινητήρια δύναμη της ιστορίας, την ταξική πάλη και την  αναγκαιότητα που την τροφοδοτεί. Κρατά ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε κάθε μάχη αυτού του πολέμου, αλλά μόνο για να κρύψει πως όποιος επιθυμεί να κρατήσει τα ίσα έχει πάρει προ πολλού θέση ενάντια στους καταπιεσμένους.

Άννα Β.

Advertisements

One response to “Η διδασκαλια του συστηματος

  1. Παράθεμα: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ | Ώρα Κοινής Ανησυχίας·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s