Ποια σημαια θα κρυψει τη φρικη

Σκέψεις για την Ουκρανία

Χιλιάδες αναλύσεις έχω διαβάσει για το φαινόμενο του φασισμού τον τελευταίο καιρό. Πολλά λόγια έχουν λεχθεί και γραφτεί για να αποδειχθεί πως αποτελεί το βαρύ πυροβολικό για να ξελασπώσει το κεφάλαιο ή να εξαγνίσει τον καπιταλισμό. Ο οικονομισμός δίνει και παίρνει από τη μία, από την άλλη είναι κι αυτοί που εφιστούν την προσοχή για την εξήγηση του φασισμού και ως φαινόμενο μαζικής κουλτούρας, αλλά κάτι λείπει ηχηρά και δεν μπορεί να είναι τυχαίο.  Όλοι μιλάμε για την εξαπάτηση που «λαού» από τα κακά ΜΜΕ και άλλους σκοτεινούς μηχανισμούς, αλλά κανείς δεν μιλά για τις ιστορικές ήττες της εργατικής τάξης που προοιώνισαν κάθε γαμημένη ιστορική φορά την εκτόνωση των καπιταλιστικών κρίσεων με ακόμη περισσότερη γενικευμένη βαρβαρότητα εις βάρος των κολασμένων της γης.

Τον εθνικισμό τον κατανοώ ως μια μεγάλη σημαία, δεν με νοιάζει με τι χρώματα και τι σχεδιάκια, που αποκρύπτει την ταξικότητα. Την εποχή των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων η γεωπολιτική συγκυρία ήθελε ολόκληρα έθνη στον ρόλο του αναλώσιμου εργατικού δυναμικού για αποικιοκρατικές δυνάμεις, κάτι που άφησε έδαφος για να ευδοκιμήσουν τα αντίστοιχα απελευθερωτικά κινήματα. Όμως οι κυβερνήσεις μετά την πολιτική ανεξαρτησία, που μόνο στους οπαδούς μιας ευτελούς Realpolitik φαινόταν πως θα φέρουν και την οικονομική ανεξαρτησία ως αποτέλεσμα κάποιου τίμιου κεντρικού σχεδιασμού, δεν έτυχε απλώς να είναι όλοι προδότες του έθνους. Εκαναν τη δουλειά τους και την έκαναν καλά… και το αστείο ήταν ότι τα έκαναν και αυτοί όλα για την πατρίδα.

Σήμερα που τα όρια είναι πιο θολά, που το κεφάλαιο αναπτύσσεται πιο περίπλοκα σε διεθνές πλέγμα, της γης οι κολασμένοι συνεχίζουν σκοτώνονται, και όσο σκοτώνονται για να αλλάξουν σημαία και όχι ζωή, ο θάνατος επιστρέφει ξανά και ξανά. Θα πει κανείς πως δεν τίθεται θέμα θυσίας της στρατηγικής, του τελικού σκοπού, στον βωμό της τακτικής, αλλά θέμα  ιεράρχησης κινδύνων: ο ένας είναι εμφανής, ενώ ο άλλος απροσδιόριστος. Μόνο που δεν γίνεται η ταξική κοινωνία να είναι ακόμα απροσδιόριστα επικίνδυνη, ενώ ο φασισμός –που υποτίθεται ότι πηγάζει από την πρώτη- προσδιορισμένος και αμεσότερος. Σκέφτομαι καμιά φορά πως,  «πάλι καλά που η τύχη το θέλησε έτσι» και η δεξιά στην Ελλάδα ήταν πάντα φασίζουσα και ποτέ ευρωπαϊστικά φιλελεύθερη, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα είχαμε μπει στη διαδικασία να ξεχωρίζουμε πότε ένας μπάτσος είναι άμεσος εχθρός ανάλογα με το βαθμό κατάχρησης εξουσίας και το αν κάνει καλά τη δουλειά του.

Και δεν είναι θέμα μόνο οικονομικών δυνάμεων, υπάρχει και ένας ιστορικός παράγοντας που λέγεται τάξη που διατεινόμαστε πως έχει καθαιρέσει τον απομηχανής θεό και παίζει αυτός τώρα ρόλο στην έκβαση της τραγωδίας. Η ρητορεία της πλατιάς συμμαχίας απέναντι στο φασισμό επειδή ο πόλεμος αυτός μας επιβάλλεται και πρέπει να αμυνθούμε, πάντα αντιμετωπίζει την ταξική πάλη σαν να πρέπει να μπει στον πάγο. Μόνο που το πάγωμα προς χάριν της διαταξικής αλληλεγγύης είναι ακόμα μια φορά μονομερές, καθώς η άλλη πλευρά δεν αρνήθηκε το διακαίωμά της να θερίσει τα κέρδη που θα φυτρώσουν πάνω στα πτώματα, όταν το αποτρόπαιο θέαμα τελειώσει.

Είναι πάντα αυτή η αίσθηση της ανάγκης για απολογία, όταν μιλάς μακριά από τη φωτιά του πολέμου. Όμως και αυτή πηγάζει από τον λογισμό ότι ανήκεις κι εσύ σ’ αυτούς που αγωνίζονται για άλλη ζωή, σε κάθε εστία κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Όσο μακριά κι αν τρέξεις, σε όποια τρύπα και αν κρυφτείς δεν θα ξεφύγεις τελικά αν δεν πολεμήσεις. Πριν βγει η μεζούρα της σωστής Realpolitik ανάμεσα σ’ αυτούς που αυτοαποκαλούνται πραγματιστές και αυτούς που -κατά τους πρώτους- ελαφρά την καρδία, λες και δεν βιώνουμε τη βαρβαρότητα, μιλούμε για μέτωπο ενάντια σε κάθε μορφή του κεφαλαίου, σκέφτομαι καμιά φορά: αυτοί που τάσσονται με την πλευρά της εργατικής χειραφέτησης πράττουν με τρόπο σχετικό στο σήμερα; Και σκέφτομαι και κάτι άλλο, πως αν δεν δώσουμε την κάθε μάχη σε όλους τους πολέμους σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει άλλος χρόνος συσσώρευσης όρων και ωρίμανσης συνθηκών, θα έρθει η μέρα και για μας σύντομα που όντως δεν θα υπάρχει αύριο.

Άννα Β.

Advertisements

2 responses to “Ποια σημαια θα κρυψει τη φρικη

  1. Βασικά, δεν τίθεται θέμα αλληλεγγύης με όρους. Η αλληλεγγύη στην αντιφασιστική πάλη όσο έχει να κάνει με την τάξη είναι αυτονόητη. Έχει να κάνει με την ρήξη που είτε δεν διαφαίνεται, είτε επειδή είμαστε μακριά από τα γεγονότα έχουμε την εικόνα που μας μεταφέρουν όλοι όσοι δεν θα ήθελαν να διαφανεί. Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω την προέλευση και την αντιπροσωπευτικότητά της αλλά η ανακοίνωση που τιτλοφορείται «Δήλωση της Αυτόνομης ένωσης εργατών Κιέβου για τα γεγονότα της Οδησσού» βάζει μερικά σημεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s