Η Παραπληροφορηση συζητα με τον καλο λυκο για τον κακο τρομοκρατη

Όλα μόνη μου δεν μπορώ να τα κάνω. Σε αυτό το κείμενο, εγώ, η Παραπληροφόρηση, συζητώ με μια φίλη από το Αιγάλεω, πιστή αναγνώστρια της στήλης και του μπλογκ. Εδώ λοιπόν, για άλλη μια φορά σας λέγω την αποψάρα μου και η καλή μας αναγνώστρια ξεδιπλώνει τη μεγάλη της γνώση για το romain policier της αριστεράς.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης;
Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και
Είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!
Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.[…]

Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράτες;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
(Ζήτω η πατρίς)

 

Τηρώ αποστάσεις, θεωρώ ότι είναι αποπροσανατολισμός, προβοκάτσια, στήνω θεωρίες συνωμοσίας, ψάχνω για πράκτορες, επικαλλούμαι τη λογική, καταγγέλω, απολογούμαι. Σκέψεις ανολοκλήρωτες, διάλογος σύντομος και χαοτικός πολλές φορές. Όλα αυτά που διαβάζεις, ενδεχομένως, κάποια στιγμή, η πραγματικότητα τα φέρνει στο κυρίως πιάτο. Μην ψαξεις ποιός γράφει τι. Διάλογο κάνουμε.

–           Είπα να μην γράψω για την απόδραση, το μήνυμα Ξηρού κι όλα τα σχόλια που ακολούθησαν, αφενός γιατί άλλα με κούρασαν τις προηγούμενες μέρες πολύ, αφετέρου γιατί διάβασα πολλά περί λογικής και τέλος, γιατί η ιντερνετική –και μόνο- ανάπτυξη ιδεών σχετικά με την αστικά ονοματοποιημένη «τρομοκρατική δράση», την ατομική ένοπλη πάλη κατ’ εμένα, αλλά και ευρύτερα, ίσως να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ήττας και της υποχώρησης της ταξικής πάλης. O Albert Camus, ονόμασε «Οι Δίκαιοι» ένα του βιβλίο, του οποίου ο προγενέστερος τίτλος του ήταν «Οι Τρομοκράτες». Και μάλλον, δεν «έπαιζε» με τις λέξεις…Δεν συμφωνώ με το πολιτικό περιεχόμενο της δήλωσης Ξηρού, ούτε νομίζω πως η ατομική ένοπλη βία είναι η λύση και η απάντηση. Το διατυπώνω ρητά εξαρχής! Όμως χρειάζεται να «κριτικάρουμε τις λέξεις μας, να τους δώσουμε νέο νόημα», γράφει ο Alain Badiou στην «Κομμουνιστική Υπόθεση». Άλλο είναι να μην θεωρείς ορθή την δήλωση Ξηρού, άλλο να μην θεωρείς την ατομική ένοπλη βία ως λύση κι άλλο να απεμπολείς την δυνατότητα της πλειοψηφίας της κοινωνίας να επιλέγει τα μέσα -ενδεχομένως και ένοπλα- με τα οποία θα προσεγγίσει την υπόθεση της χειραφέτησής της. Άλλο είναι να μην θεωρείς ορθή την δήλωση Ξηρού, άλλο να μην θεωρείς την ατομική ένοπλη βία ως λύση κι άλλο να αποδέχεσαι -χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι πολλές φορές- την αστική, επί τοις ουσίας, απόπειρα, και με αυτόν τον τρόπο, φυσικοποίησης του ιδεολογικά προσδιορισμένου σχήματος των δύο άκρων. Άλλο είναι να μην θεωρείς ορθή την δήλωση Ξηρού, άλλο να μην θεωρείς την ατομική ένοπλη βία ως λύση κι άλλο να θεωρείς πως είναι αιτία για νέα κατασταλτικά μέτρα. Άλλωστε το κράτος δεν περιμένει για να θωρακιστεί απέναντι στις όποιες ενδεχόμενες απόπειρες αμφισβήτησης ή και απειλής της κυριαρχίας του. Ας κρατήσουμε τα παρακάτω…»Δεν προκειται να κάνω αυτό που εσείς ζητάτε σαν απολογία. Αρνούμαι να [..] ξεκόβεται ένα πολιτικό φαινόμενο από τις κοινωνικές του ρίζες, από τις αιτίες που το δημιούργησαν […] Αρνούμαι να ξαναγραφτεί η ιστορία μέσα σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Ένα δικαστήριο που δεν μπορεί να κρίνει κοινωνικά φαινόμενα, που δεν μπορεί να δικάσει ή να καταργήσει την πάλη των τάξεων».

–        Χαίρομαι που αναφέρεσαι στους «Δίκαιους» του ενοχικού -αλλά και πάλι, ποιοι δεν είμαστε ενοχικοί- Καμύ. Έχοντας εξετάσει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» εμφανίζει τους τρομοκράτες, τους δίκαιους, ως αυτούς που παρόλο που εμπνέονται από το σκοπό, θα πληρώσουν -ηθικά και υλικά- για τα μέσα -το φόνο-. Κατά βάση θα πληρώσουν και πληρώνουν ηθικά, αυτοί αλλά και όσοι μαζικά συμμετέχουν σε ταξικό πόλεμο, διότι έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα. Τίποτε κατά τον Camus δεν νομιμοποιεί την αφαίρεση μιας ζωής (πόσο μάλλον όταν από την άλλη, όπως λέει, αυτή γίνεται στο όνομα του κράτους, άρα εδώ αντιστρέφει τον όρο του τρομοκράτη, για να τον βάλει, κατά τη γνώμη μου, στη σωστή του θέση, αυτή του κράτους-τρομοκράτη). Έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου, ο Camus έχει συνεχώς ζωντανές εικόνες αίματος στο μυαλό του, εξού και οι ενοχές. Τίποτε δεν δικαιολογεί το αίμα; Όχι. Αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο η αστική εξουσία (στους δίκαιους η τσαρική, όμως κι εδω ως εκφραστές του κεφαλαίου τους παρουσιάζει. Ο διαχωρισμός ειναι πάντα καταπιεστής και καταπιεζόμενος) θυσιάζει ανθρωπινες ζωές. Και βλέπει και από την άλλη τους τρομοκράτες, την ενοπλη δηλαδή ομάδα μιας τάξης η οποία ειναι προ των πυλών να εξεγερθεί, να συγκρούονται ψυχικά για την αφαιρεση μιας ανθρώπινης ζωής, αυτής του αρχιδούκα και της οικογένειάς του. Οι ενοχές του Καμύ, γίνονται ενοχές με αιτία, της ομάδας των «δίκαιων». Από αυτη τη διαπάλη εξάλλου, σύσσωμη η ομάδα συνειδητοποιεί, αν και σε διαφορετικούς χρόνους ο καθένας, πως δεν της αξίζει η ευτυχία, ο έρωτας, η ζωή. Μήπως όμως από την άλλη, αυτό δεν είναι που κάνει και τον συνειδητό επαναστάτη; Αυτόν, που όπως λέει κι η Λιλή, νιώθει δικό του φταίξιμο, κι ας μην είχε καν γεννηθεί, τους φούρνους των Ναζί, δικό του φταίξιμο τη Βάρκιζα και ούτω καθ’ εξής. Για να επανέλθω λοιπόν στο σχόλιό σου για τους δίκαιους, σωστά τη διαλέγει τη λέξη, που στα γαλλικά έχει διπλή σημασία, οι δίκαιοι και οι σωστοί. Ειναι τέτοιοι, και ως προς το σκοπό και ως προς τον εαυτό τους αλλά κυρίως ως προς την ανθρωπότητα. Και είναι αυτό το χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί τους ‘δικαιους’ τρομοκράτες από τους κρατικούς, που χωρίς δευτερη σκέψη θυσιάζουν για το κέρδος τους την ανθρωπότητα. Έχοντας όμως πάντα στο μυαλό του (κατι που απο το στόμα των ηρώων του γίνεται και εμφανές στο τέλος) ότι «η ομορφία θα σώσει τον κόσμο» όπως γράφει ο Ντοστογιεφσκι και πως  «Ο έρωτας, η ζωή! ‘Οχι ζωή αλλά έρωτας στο θανατο» στίχος του Σαίξπηρ τον οποίο χρησιμοποιεί ο Camus στην εισαγωγή του κειμένου των “Δίκαιων”, πως δηλαδή ο κόσμος που θα χτιστεί δεν θα ανήκει καθόλου σε αυτούς που έβαψαν τα χέρια τους με αίμα για να γκρεμίσουν το παλιό, αλλά σε αυτούς που θα χτίσουν το νέο.

–        Η αναφορά στον Σαίξπηρ, τον αγαπημένο ποιητή του Μάρξ, είναι ίσως η καλύτερη αφορμή για να συνεχίσω τον διάλογό μας. Πάλι σε δικαστήριο -σαν αυτά που καλούνται να δικάσουν την πάλη των τάξεων σήμερα, να παγιώσουν και να καταστήσουν αδιαπέραστη την -πάλι ιδεολογικά και πολιτικά προσδιορισμένη- νόμιμη κρατική βία αλλά και τη νομιμοποίηση της όποιας ενδεχόμενης μελλοντικής της εκδοχής-, ο έμπορος, που δεν έχει να αποπληρώσει το χρέος στον δανειστή –αδιάφορη η καταγωγή του- φαινομενικά, σηκώνει τα χέρια ψηλά και ζητά να μάθει ποιο μέρος του σώματος ζητά ο δανειστής, βάσει του συμβολαίου που είχαν υπογράψει. Κι όταν ο δανειστής απαιτεί την καρδιά, εκείνος απαντά πως είναι πρόθυμος να την δώσει, αλλά υπάρχει ο βενετσιάνικος νόμος που ορίζει πως αν χυθεί έστω και μια ρανίδα αίματος Βενετού πολίτη, τότε η καταδίκη είναι ο θάνατος. Και το συμβόλαιο καταπίπτει. Πολλοί οι δρόμοι να καταπέσει ένα επιχείρημα, οι ηθικοί είναι οι πιο συνηθισμένοι. «Νόμιμο και Ηθικό» δεν αναφέρει συνεχώς όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τον πλουτισμό που έχτισε στη χρυσή 30ετία των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, στην δεκαετία της Ισχυρής Ελλάδας της ΟΝΕ, του Ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων; Νόμιμο και Ηθικό είναι! Απαντώ πάλι ρητά! Αρκεί να αποδεχόμαστε μια κοινή βάση για την αξιολόγηση της νομιμότητας και της ηθικής. Κι εγώ δεν αποδέχομαι την αστική νομιμότητα και ηθική. Αρέσκομαι στα λόγια του Μπουκόφσκι, όσο χυδαία κι αν φαντάζουν στην αστική ηθικολογία «Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια, με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί και ‘γω αλήτης είμαι. Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες. Δε γουστάρω να με φορμάρει η κοινωνία στα μέτρα της…», γράφει. Η ηθική μου (θέλω να) είναι άνομη απέναντι στον νόμο του θεού και του αφέντη, έκφυλη απέναντι στο comme il faut καθωσπρεπισμό που κατασκευάζουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, ανίερη μέσα στο ιερό του χρήματος και της αξίας, μάυρη, στα ολόλευκα δόντια του κράτους και του παρακράτους του [δεν λέω επαναστατική, είναι μεγάλη κουβέντα], ταυτίζεται με αυτή της τάξης μου. Με αυτή της πλειοψηφίας του κόσμου «που αγωνιά και αγωνίζεται». Και σε αυτή ανήκει η πολιτική έλεγε ο Κάρολος. Κι ο τυφλοπόντικας του δεν έχει βρει δρόμο ακόμη..

–        Η ταξική ηθική λοιπόν, και όχι η κοινόχρηστη ηθική. Ειναι αυτή που, πάλι στους «δίκαιους», θέτει όρια στη δράση, και από την άλλη, όταν οι ήρωες την χάνουν («αναγκαία» δολοφονία), θεωρούν πως από μόνη της ισοδυναμεί με θάνατο. Έχω πεθάνει εγώ, ακόμη κι αν αναπνέω, γιατί εχουν πεθάνει οι αισθήσεις μου, έχει πεθάνει η συνειδησή μου, είμαι ανίκανος να νιώσω. Στο τέλος του έργου, η Ντορα η οποία συμμετείχε στην κατασκευή των όπλων, ομολογεί πως έχει χαθεί η φύση της -όλα τα παραπάνω σχηματοποιημένα από τον Καμύ (δυστυχώς, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα) στην «γυναικεία» φύση- και πως ειναι έτοιμη να σκοτώσει και αυτή. «Είμαι πλέον γυναίκα;» Έχει αφετηρία -σωστά;- εξ’ορισμού συλλογική: Η αναγκαιότητα του σκοπού σημαίνει αλλοτρίωση του ‘είναι’ ή της φύσης αν θέλεις, όπως περιγράφεται παραπάνω, από την άλλη όμως υπόσχεται το μέλλον που ανήκει στους καταπιεσμένους των καταπιεσμένων. Ομως, νομίζω σήμερα, με αφορμή το όργιο των μέσων για τη δηλωση του Ξηρού, δεν κινείται η συζήτηση έχοντας κατά νου αυτή την ηθική, αλλά στην καλύτερη μια ατομική ηθική, για να μην αναφερθώ σ’αυτό το τερατούργημα της ηθικής του κοινωνικού συμβολαίου. Να κάνω εδώ μια παραδοχή: Καθόλου ο Ξηρός στη δηλωσή του δεν μιλά για τους καταπιεσμένους των καταπιεσμένων. Κι αυτός μια από τα ίδια λεει. Κι όμως, η απάντηση, αν πρέπει βέβαια να πεις κάτι, διοτι για τους καταπιεσμένους μικρό νόημα έχει, έγκειται ακριβώς εκει. Τι υπερασπίζεσαι. Κι όμως. Δεν είναι τέτοια. Είναι επίκληση στο κοινωνικό συμβόλαιο, κι ας νιώθεις κάθε μέρα στο πετσι σου ποιος το τηρεί και ποιος όχι το συμβόλαιο αυτό και προς ποια μπάντα έχει ξεχυλώσει. Γιατί τους πνιγμένους στο φαρμακονήσι δεν τους καλύπτει κανενα συμβόλαιο. Παρά μονάχα η ταξική ηθική. Θα ειμαι επιεικής, επιλέγω στα μάτια μου να φαίνεται πως ειναι μια καταθλιπτική, φοβική ηθική και όχι μια ταξική, αλλά από την απέναντι όχθη. Διοτι αφου το συμβόλαιο φτιάχτηκε από τους νικητές, αυτούς, και αφού όσο πάει και ξεχυλώνει προς το μέρος τους, το να το επικαλείσαι δείχνει είτε φόβο, είτε αφέλεια, είτε θέση με τον αντιπαλο. Από την άλλη πιστεύω ότι και μόνο το να μπεις στη διαδικασία να ανακοινώσεις, να απαντήσεις, γεννά μια (αλοίμονο) ιδιοκτησιακή σχέση με το κίνημα, ποιος ειμαι εγω, ποιος εισαι εσύ, ποιος κατοικεί στο εκτο πάτωμα, παρόλο που δεν χρειάζεται. Πολυκατοικία δηλαδή, κι ανάθεμά με αν αυτό δεν ειναι κουβέντα αυτοπροσδιορισμού με αστικούς ορους. Τηρουμένων των αναλογιών η πολυκατοικία του Καρατζαφέρη αλλά στις δυτικές συνοικίες. Μόνο που η δικιά μας η πλευρά πιο πολύ με κοινόβιο μοιάζει παρά με πολυκατοικία λουξ διαμερισματων. Άρα δεν μπορεις να πεις και πολλά για το ποιος επιλέγει να στεγάζεται κάθε φορά. Ή μπορεις;

–           Γίνεσαι πολύ συγκεκριμένη κι αν και πρέπει, νομίζω πως πρέπει να δούμε τη μεγάλη εικόνα, την αφήγηση.
Ένα από τα αγαπημένα μου παιγνίδια είναι το σκάκι. Δεν έμαθα ακόμη να παίζω καλά. Δεν ξέρω αν θα μάθω και ποτέ. Άλλους τους φοβίζουν τα μεγάλα ανοίγματα και προτιμούν τα κλισέ φινάλε. Παίζουν συντηρητικά και προσπαθούν να καθορίσουν εκ των προτέρων την έκβαση της παρτίδας. Προσπαθούν να αποσωβήσουν το ενδεχόμενο ανατροπής της κανονικότητας που έχουν στο μυαλό τους. Κι έτσι μπορεί να κάνουν λάθη. Και επειδή δεν έχουν αφεθεί στη μαγεία του άγνωστου της κίνησης, χάνουν τον μπούσουλα. Μόνο και μόνο επειδή αρνούνται το γεγονός οτι μπορεί να κάνουν λάθος. Βάσει γραφτών πάντα. Γιατί η πράξη ανατρέπει πολλές γραμμένες παρτίδες, παγιωμένες κινήσεις, σίγουρα ανοίγματα, καλοσχεδιασμένες τακτικές και στρατηγικές. Καταλαβαίνεις το θέατρο, καθώς φαίνεται από τους «Δίκαιους». «Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.»
Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…», γράφει ο Ντάριο Φο, αυτή τη φορά.
Η πράξη γεννά συνείδηση λέει πάλι ο Μαρξ. Πόσο μακρυά είναι από τη Γερμανική Ιδεολογία και τον κόσμο χωρίς ποιητές και ζωγράφους αλλά ανθρώπους που ανάμεσα στις άλλες δραστηριότητές τους θα έχουν τη ζωγραφική και την ποίηση; Πώς να οριοθετήσουμε την πράξη; Γιατί να το κάνουμε; Όμορφο δεν είναι να μας ξεπερνά; Όχι να αφηνόμαστε στο έλεος της, χωρίς κριτήριο. Αλλά με το κριτήριο να διαλεχθούμε μαζί της. Να ρωτήσουμε, να αναρωτηθούμε και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε. Κι ας μην έχουμε έτοιμες λέξεις, βαρύγδουπες, άμεσες, ρεαλιστικές, ορθολογιστικές, σαν αυτές του «Μανώλη» αλλά και της «υπεύθυνης» αριστεράς κάθε είδους. Κι ας χρειαστεί να δούμε τους εαυτούς μας, το παρελθόν μας και το παρόν μας κριτικά και αυτοκριτικά ακόμη και στα μύχια των αφετηριακών σκέψεων μας. Στο σκάκι οι στρατοί είναι ίδιοι. Ο λευκός έχει την πρώτη κίνηση και θεωρητικά προηγείται. όμως μπορεί να κερδίσει κι ο μάυρος. Δεν ξέρουμε, η παρτίδα θα δείξει. Υπάρχουν και κανόνες στο σκάκι. Όταν απειλείται ο Βασιλιάς: Ρουα.

–       «Ω ευγενικοί μου άνθρωποι, η ζωή είναι σύντομη…Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων». Στο σκάκι, ναι, οι στρατοί είναι ίδιοι. Κι εκεί μόνο, υπάρχουν κανόνες. Στο παιχνίδι στρατηγικής που έχεις στο μυαλό σου, η μία μεριά έχει βασιλιά. Αν έχει κι η άλλη, το παιχνίδι είναι χαμένο. (Αυτό σαν σχόλιο μόνο). Αυτός λοιπόν είναι και ο θυρωρός της αριστερής πολυκατοικίας σωστά; Τέλος πάντων, για τη μεγάλη εικόνα μιας και την επικαλείσαι. Σιγά Σιγά. “Έτσι ειναι εάν ετσι νομίζετε”, ήταν η φράση του Λουίτζι Πιραντέλο από το “έτσι κάνουν όλες”, που χρησιμοποίησε η 17Ν για την υποτιθέμενη τελεύταια της προκύρηξη. Ειρωνικό, αλλά έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες όχι λόγω του ότι χρησιμοποιήθηκε σε αυτην την προκύρηξη, αλλά γιατί η ειρωνία του λόγου του Πιραντέλο μου ερχεται αυθόρμητα σαν διάθεση για όλους και για όλα: Δηλώσεις διάσημων «τρομοκρατών» περι προβοκάτσιας και -αλοιμονο- το αγαπημένο τους, θεωρίες συνωμοσίας. Δηλώσεις νομιμότητας που καταγγέλουν τις δηλώσεις νομιμότητας για να μην φανεί ότι γίνονται δηλώσεις νομιμότητας, ενοχές και φοβίες, παράνοια κατ’ατομον και κατά συλλογικότητα, και από την άλλη, το κράτος σε αμήχανη θέση πολιτικοποιεί τη δράση της 17Ν την οποία εδω και 2 περίπου δεκαετίες χαρακτηρίζει ποινική. Θεωρία των 2 άκρων λες εσύ πιο πριν. Βλέποντας το από μακρυά ίσως, νομίζω πως αυτή έχει ξεφτύσει, ή τουλάχιστον όσο έδαφος κερδισε, κέρδισε. Γιατί να δίνει μάχη τόσα χρόνια να στείλει την «τρομοκρατία» στο ποινικό περιθώριο, και τώρα να την ξαναβάζει στην ατζέντα;

–                    Μια από τις βασικές παραδοχές του Ζακ Λακάν, είναι οτι πάντα μιλάμε στο όνομα κάποιου Άλλου. Και ο Μεγάλος Άλλος του καπιταλισμού είναι το Φάντασμα που επιμένει να πλανιέται. Θα μου πεις, τι σχέση έχει ο «Μανώλης» με την απόπειρα χειραφέτησης και απελευθέρωσης της πλειοψηφίας του κόσμου, της τάξης μας. Έτσι λένε πολλοί αυτές τις μέρες και ίσως να χουν και δίκαιο. Ισως και όχι. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του και, αν θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός με τον εαυτό του, οφείλει να ζει με αυτές. Η ιστορία θα δείξει και θα μας κρίνει όλους. Συνήθως όμως, ο μεγάλος Άλλος, όταν τον κατηγορούμε, πρέπει να μικραίνει λίγο. Άλλες φορές πάλι, πρέπει να φαντάζει σαν το μεγάλο Κακό. Αυτή η αμφισημία »Κακού-Λίγου» είναι το παιγνίδι του αστικού πολιτικού προσωπικού. Οι κεραυνοί του ΠΑΣΟΚ, που δεν συνομιλεί με τρομοκράτες, όπως δήλωσε λιτά, συνευρίσκονται με τις δηλώσεις Ντόρας και το οτι ο Ξηρός εκμεταλλεύεται την ανωτερότητα της δημοκρατίας [την οποία βέβαια εκείνη εκπροσωπεί]. Να το δίπολο «Κακός-Λίγος». Ο Λίγος που εκμεταλλεύεται το μεγαλείο της αστικής δημοκρατίας για να μας πληγώσει. Και ο Κακός που δεν του μιλάμε, έτσι, για να μάθει. Πανέξυπνοι 5χρονοι αυτοί. Οι ποινικοί γίνονται πολιτικοί για να συγκροτηθεί το αντίπαλο δέος. Ο διάβολος, το μήλο, και ότι άλλο περιλαμβάνει το «θρησκευτικό» τελετουργικό.
Όμως τι να πεις για το παιδάκι που κάθεται στην πρώτη σειρά επειδή η δασκάλα το χει δει οτι είναι άτακτο. Κι ενώ κάνει παρατήρηση στο παιδάκι της τελευταίας σειράς, εκείνο σηκώνει το χέρι και φωνάζει «δεν το κανα εγώ κυρία!» λες και τον ρώτησε κανείς.. Νομιμότητα, ηθικολογία, Υποταγή και προσκύνημα. Ηλίθιοι πόσο χρονών;

–                    Μην πούμε άλλα.

 

Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα, και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του […] Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δένδρα για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόψ’ το, και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει, κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων. 
  Οι Πατέρες – Κωστής Παλαμάς

Διαβάζαμε: Alain Badiou, Η κομμουνιστική υπόθεση, Πατάκης, Αθήνα, 2009˙ Albert Camus, Les justes, Folio, Paris,2008˙ Alfred Gehri, Le sixième étage pièce en trois actes et sept tableaux,1937 ˙ Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση. Τα δεκανίκια του καπιταλισμού, Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 1974˙ Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Ο Ηλίθιος, Κέδρος, Αθήνα, 2006˙  Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Επικαιρότητα, Αθήνα, 2007˙ Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας, Κέδρος, Αθήνα, 2009˙ Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1979˙ Καρλ Μαρξ & Φριντριχ Ένγκελς, Η Γερμανική Ιδεολογία, Gutenberg, Αθήνα, 2003˙ Ντάριο Φο, Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω, Αιγόκερως, Αθήνα, 2008˙ Slavoj Žižek. Λακάν, Πατάκης, Αθήνα, 2010˙

Advertisements

One response to “Η Παραπληροφορηση συζητα με τον καλο λυκο για τον κακο τρομοκρατη

  1. Κάποια πράγματα είναι όντως περίεργα…
    Μέσα από το λογοτεχνικό κολάζ και τις πολλοστές αναφορές σε πράγματα που πολλοί θα βρουν όμορφα και ποιητικά χάνεται η ουσία των πραγμάτων που «άνοιξε» η επιστολή του Ξηρου.
    Για αρχή, δεν μπορεί να υπάρξει ηθική παρά αυτή του καπιταλισμού. Μια κάποια άλλη ηθική δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε εν δυνάμει αν δεν υπάρχει εναλλακτικό κοινωνικό παράδειγμα, οπότε η ηθική στις μέρες δεν είναι τίποτε άλλο από την προσωπική υψηλή ραπτική του καθενός πάνω στα πρότυπα ηθικής που έχουν εμφανιστεί ως τώρα.
    Από την άλλη ο ένοπλος αγώνας εμφανίζεται με κέντρο βάρος την βία και όχι την αναγκαιότητά του σε οποιαδήποτε επαναστατική διαδικασία. Η πολιτική του στόχευση υπαγορεύει και τα μέσα που χρησιμοποιεί. Ειδικά στην Ελλάδα όπου το σύνολο των πολιτκών δυνάμεων αν όχι όλοι σταυροκοπιοόυνται μπροστά στην εικόνα της αστικής νομιμότητας, που κρύβει στον κόρφο της την κάθε λογής εθνική παντιέρα είναι ανούσιο να συζητάμε για ένοπλο τώρα στην Ελλάδα.
    Τέλος στην προσπάθειά του να απαντήσει στην λογική του ένοπλου και του προτάγματος χάνει το ερώτημα. Χρειάζεται βίαια απάντηση στα φασιστικά πογκρόμ, στις εξώσεις καταλήψεων και κοινωνικών χώρων, στις εφόδους σε απεργίες, την εντεινόμενη καταστολή των πορειών κοκ…
    Η νέα λογοτεχνία θα γραφτεί όχι από παρελθοντικά κολάζ αλλά από ότι θα κάνει η εργατική τάξη μέσα σε αυτή την κατάσταση…
    Αυτά συντροφικά πάντα… (συμφωνεί και η Αννούλα…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s