Προσεχως, ενα στρατοπεδο συγκεντρωσης γυρω σας

Ο λόγος της αντιπολίτευσης, έχοντας αποδεχτεί την κυρίαρχη φιλολογία περί μετανάστευσης, διαμορφώνεται αντίστοιχα και δέχεται, μεταξύ άλλων, ότι τα κράτη έχουν αποφασίσει να κλείσουν με πολύ αυστηρά μέτρα τα σύνορα ενάντια στη μετανάστευση, ότι έχουν αποφασίσει να τελειώνουν μια και καλή με τους λαθραίους μετανάστες, αφού η εκάστοτε χώρα δε χωράει άλλους  και ότι τα κράτη, εντούτοις, αδυνατούν να επιβάλουν τις αποφάσεις τους βρισκόμενα σε αμηχανία μπροστά σε ένα φαινόμενο ανεξέλεγκτο. Όλοι μιλούν για κρατική ανεπάρκεια που, ως τέτοια, δεν μπορεί να αποφύγει φαινόμενα, όπως η διαφθορά κρατικών υπαλλήλων, η ασύδοτη και άσκοπη βία από κρατικούς και παρακρατικούς λειτουργούς, η κτηνώδης εκμετάλλευση κ.ο.κ., ζητήματα που χρήζουν άμεσα θεσμικών βελτιώσεων. Από την άλλη, συμπληρώνοντας την άποψη περί θεσμικής ανεπάρκειας, οι ανθρωπιστές ζητούν περισσότερο κράτος (κι άλλο;), αλλά μέσα από το πνεύμα του Διαφωτισμού, της ισότητας και των δικαιωμάτων. Δεν θα ‘πρεπε να φαίνεται παράδοξο, σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, που όσο η ζήτηση για εργατικά χέρια στις δυτικές οικονομίες αυξανόταν κατά τη δεκαετία του ’90, οι έλεγχοι στα σύνορα γίνονταν σταδιακά πιο αυστηροί; Υποτίθεται πως όταν κάτι «απαγορεύεται», ειδικά από το κράτος, περιορίζεται το δυνατόν περισσότερο και ει δυνατόν δε συμβαίνει. Όμως, τελικά, η ύπαρξη μιας νομικής απαγόρευσης δημιουργεί γύρω της ένα πεδίο οικονομικής δραστηριότητας, όπου τα κέρδη όσο «αθέμιτα» είναι, τόσο και δυσθεώρητα. Ακόμα, η απαγόρευση της μετανάστευσης δεν είναι η απαγόρευση ενός απλού προϊόντος, είναι η απαγόρευση της ανθρώπινης εργασίας, του εμπορεύματος των εμπορευμάτων. Οι εργάτες απαγορεύονται, λοιπόν, και εντάσσονται βίαια στο καθεστώς του αναλώσιμου. Έτσι, εξασφαλίζεται πως ένα σεβαστό ποσοστό της συνολικής εργασίας διεξάγεται υπό συνθήκες δουλείας. Μόλις περνάει τα σύνορα, ο μετανάστης εισέρχεται σε νομικό καθεστώς ανυπαρξίας. Για την τύχη του λόγο έχουν τώρα οι κάθε λογής ανθρωποφύλακες, τα επίδοξα αφεντικά και η κοινωνία των κανιβάλων. Ο μετανάστης δεν είναι απλώς παράνομος ως ύπαρξη, αλλά η ύπαρξή του δεν αναγνωρίζεται καν, ενώ υπόκειται σε μια συνεχή, άρτια μελετημένη βία, φυσική και ηθική. Η φύλαξη των συνόρων δεν είναι μια πρακτική που αφορά μια γραμμή στον χάρτη. Αντίθετα, είναι ένα σύνολο κατασταλτικών μεθόδων και θεσμικών δομών βίας, εξευτελισμού και εκμετάλλευσης σε όλη την επικράτεια. Οι προοδευτικές φωνές θεωρούν την κατάσταση αυτή αδυναμία του κράτους. Όχι, προοδευτικές φωνές του τόπου, γελιέστε οικτρά. Ή γελιέστε ή είστε απ’ αυτούς που πλασάρονται ως υπερήρωες επειδή κολλάτε ένσημο στη Φιλλιπινέζα. Δεν πρόκειται περί αδυναμίας, αλλά περί μελετημένης διαχείρισης και μάλιστα πολύ αποτελεσματικής. Το αντίτιμο που ζητούν οι δουλεμπορικές εταιρίες για το πέρασμα των συνόρων είναι ένα χρέος πάνω από το κεφάλι κάθε ανθρώπου και πρέπει να ξεπληρωθεί μέσω της εργασίας του. Ο πλούτος αυτός διοχετεύεται, όπως συμβαίνει σε κάθε επιχείρηση για την επέκταση του παραγωγικού κύκλου νομίμων και μη δραστηριοτήτων, δεν έχει τελικά και τόση σημασία. Όπως η φύλαξη των συνόρων και η παράνομη διακίνηση ανθρώπων θρέφουν η μία την άλλη, συμβιώνουν και δρουν σε συνέργεια, έτσι συμβαίνει και με τους τομείς της οικονομίας, νόμιμους και παράνομους. Δες, για παράδειγμα, τους φραουλοπαραγωγούς έμπορους ναρκωτικών στην Ηλεία ή τους σωματέμπορους φουρνάρηδες στην Αθήνα. Και όπως είναι φυσικό, όπως συμβαίνει σε κάθε τομέα της οικονομίας, οι μάχες για την κυριάρχηση του ενός ή του άλλου οδηγεί στο να πεταχτούν πολλοί έξω από την αγορά, είτε με εξαρθρώσεις, είτε με αποκαλύψεις, είτε με καταγγελίες διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων κ.ο.κ.. Άλλωστε, η καταπολέμηση της «χαμηλής» διαφθοράς είναι ζωτικής σημασίας για το σύστημα. Είναι αυτή που προσφέρει στον κυρίαρχο το δικαίωμα να νομιμοποιεί την ύπαρξή του. Ο ρατσισμός δεν είναι ο φόβος του αλλότριου. Ο ρατσισμός γεννήθηκε στην καρδιά της προόδου, όπως αποκαλούμε οι δυτικοί την περίοδο που συμπίπτει με το απόγειο της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, την περίοδο που αναδύθηκε ο μοντέρνος κόσμος. Από την αυγή αυτής της εποχής, η διάκριση αυτών που δούλευαν και προσέφεραν και αυτών που εκμεταλλεύονταν ήταν απόλυτη. Μάλιστα, οι αποικιοκρατικές δυνάμεις δεν καρπώνονταν απλώς το διαθέσιμο πλούτο, αλλά, όπως η νεοαναδυόμενη κεφαλαιοκρατική εποχή επέτασσε, κεφαλαιοποιούσαν την ίδια την πράξη της λεηλασίας με δομές συνεχούς αναπαραγωγής της. Το ιδεολογικό άλλοθι που οι πολιτισμένοι χρειάζονταν για να ντύσουν την ανηλεή τους βαρβαρότητα ήταν να μετακυλήσουν την ιδιότητα του βάρβαρου και του πνευματικά κατώτερου στα θύματά τους. Αυτό το άλλοθι, που επιβεβαιώνεται, όποτε χρειάζεται, επιστημονικά, δεν έχει ως στόχο να αποκλείσει ή να εξαφανίσει τους ανθρώπους αυτούς- κάτι τέτοιο εμφανίζεται συνήθως ως παράπλευρη και αναγκαία απώλεια- αλλά να τους ενσωματώσει στον καταμερισμό εργασίας με όρους όσο πιο δυσχερείς γι’ αυτούς. Αυτή η διάκριση μεταξύ ανώτερου και κατώτερου, άλλωστε, συνοδεύει από καταβολής καπιταλισμού τον κεντρικά σχεδιοποιημένο καταμερισμό εργασίας. Οι ανώτεροι στα γραφεία και οι κατώτεροι στα εργοστάσια, και ενίοτε στα κολαστήρια: ο μετανάστης, ο άστεγος, ο νέγρος, ο τρελός, ο φτωχός. Σήμερα, ο σύγχρονος καπιταλισμός από τη μία απελευθερώνει απόλυτα τη μετακίνηση χρήματος, ενώ δυσκολεύει ανάλογα τη μετακίνηση των ανθρώπων. Η αντίφαση είναι απολύτως επιφανειακή. Το κεφάλαιο χρειάζεται να μπορεί να διακινηθεί για να εκμεταλλεύεται ταυτόχρονα τη φτηνή εργασία και τις δυτικές αγορές και παράλληλα η φτηνή εργασία μεταφράζεται σε οικονομικές ζώνες, όπου η καταναγκαστική εργασία σε συνδυασμό με την απαγόρευση της μετανάστευσης γιγαντώνουν τα κέρδη του. Ταυτόχρονα, η ελευθερία στη μετακίνηση των δυτικών εξυπηρετούν την κατανάλωση. Όσο για τους υπόλοιπους, όπως έλεγαν και οι μαέστροι της προπαγάνδας ναζί, η εργασία είναι αυτή που θα τους απελευθερώσει. Δυο δεκαετίες πριν, πολλοί άρχισαν να μιλούν για την επικείμενη συρρίκνωση της εργατικής τάξης, καθώς, σύμφωνα με τη συλλογιστική τους, το κεφάλαιο θα σταματήσει να έχει πια ανάγκη από εργάτες. Η πρόοδος θα διοχέτευε την εργασία σε κοινωφελείς σκοπούς, ενώ οι κριτικοί του καπιταλισμού εστίαζαν στην αλλαγή του υποκειμένου από τον χαμερπή εργάτη στο ευγενέστερο υποκείμενο της διανόησης. Μπορεί σήμερα όποιος έχει τη στοιχειώδη αντίληψη να γελάει με όλα αυτά, αλλά η εκκίνησή της συλλογιστικής δεν ήταν ολότελα λανθασμένη. Ο καπιταλισμός, ως κορεσμένο σύστημα, όντως χρειαζόταν να εκτείνει την έννοια της εργασίας πέρα από τη θεσμοθετημένη διάσταση του μισθωτού εργάτη, σ’ αυτήν -που ούτε ως δουλεία μπορεί να χαρακτηρισθεί αφού η μεσαιωνική δουλεία εξασφάλιζε τα προς το ζην- την άμισθη, καταναγκαστική εργασία που επεκτείνεται με τους ίδιους όρους ακόμα και στην αναπαραγωγή της. Η καπιταλιστική πρόοδος, εν τέλει, δεν καταργεί τους εργάτες, αλλά εντείνει την εκμετάλλευση μέχρι και πέρα από τα βιολογικά όρια, σε σώμα και πνεύμα. Και αν ο Μαρξ είχε δίκιο, που είχε, υπεραξία μπορεί να παράξει μόνο ο άνθρωπος, με την εργασία του ως πραγμοποιημένο εμπόρευμα, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα όποτε έρχεται αντιμέτωπο με την κρίση κορεσμού του, επιστρατεύει ενσωματωμένες διαδικασίες και εντείνει την εκμετάλλευση σε αυτές. Η σκλαβιά, η ένταση της βίας στους εργάτες, η πειθάρχηση στα σώματα των γυναικών και η άμισθη εργασία τους, ο ολοκληρωτισμός, με λίγα λόγια, δεν είναι οπισθοδρόμηση, είναι δομική αντίδραση του κεφαλαίου σε περίοδο κρίσης. Τι έχουμε, λοιπόν, ως τώρα; Απελευθέρωση κεφαλαίου από τη μία και εγκλωβισμός των εργατών σε ζώνες εργασίας, σε όλον τον πλανήτη με άλλοθι φυλετικά, υγειονομικά, νομικά. Στην Αμερική οι ιδιωτικές φυλακές λειτουργούν ως εργολαβικά γραφεία νοικιάζοντας την εργασία των κρατουμένων σε εταιρίες, στην Κίνα το οικονομικό θαύμα στηρίζεται στην καταναγκαστική εργασία εντός ειδικών ζωνών, στην Ελλάδα, η οικονομία κινείται με τις Μανωλάδες: τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εργασίας είναι ξανά εδώ. Από μια άποψη, οι μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι το φόβητρο, για να πρυτανεύσουν καθολικά οι κανόνες του στρατοπέδου εργασίας, είτε μέσα, είτε έξω από αυτό. Δεν πρόκειται για οπισθοδρόμηση, απλώς έτσι δουλεύει το πράγμα. Σήμερα, η μετανάστευση είναι το αποτέλεσμα της σύγχρονης αποικιοκρατίας, των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων και των πολέμων και οι μετανάστες είναι τα πρώτα θύματα. Στην κρίση, τα επόμενα θύματα έχουν πάρει ήδη σειρά. Τα τάγματα εφόδου, άλλωστε, συνήθως προπονούνται σ’ αυτούς για να επιτεθούν στη συνέχεια σε όποιον αγωνίζεται. Αυτό που διαχωρίζει, τελικά, τις κοινωνικές ομάδες προς αποτροπή της ταξικής ενότητας και οργάνωσης είναι το ουσιαστικό σύνορο και απέναντι σ’ αυτό είναι που πρέπει «να γίνουμε όλοι μετανάστες».

Άννα Β.

—- Ας μην ξεχνάμε πώς το γερμανικό σοσιαλδημοκρατκό κόμμα έστρωσε το χαλί για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Διαβάζουμε στο βιβλίο «Ναζισμός και εργατική τάξη» (Sergio Bologna, εκδ. Antifa Scripta), πως τα πρώτα στρατόπεδα άμισθης και καταναγκαστικής εργασίας «ήταν οι “οίκοι εργασίας” (Arbeitshäuser) ή τα οικοτροφεία στα οποία ζούσαν όσοι εξωθούνταν σε καταναγκαστική εργασία με αντάλλαγμα το επίδομα της Πρόνοιας…. Ο ίδιος ο νόμος του 1924 που εισήγαγε την κοινωνική ασφάλιση για τους φτωχούς, είχε επίσης εισαγάγει και την καταναγκαστική εργασία. ‘Οταν λοιπόν ο Χίτλερ θεσμοθέτησε τα πρώτα μέτρα καταναγκαστικής εργασίας ώστε να μειώσει την ανεργία, το έκανε στη βάση του παλιού αυτού νόμου».  «Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την κρίση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τη μετάβαση στο Ναζισμό είναι θεμελιώδες να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς ελέγχου και πειθάρχησης που η Πρόνοια είχε στη διάθεσή της. Η σπειροειδής άνοδος της ανεργίας έδωσε κατά την τελευταία περίοδο της Βαϊμάρης τεράστιες εξουσίες στο μηχανισμό της Πρόνοιας… το σύστημα της Πρόνοιας μετατράπηκε από “υπηρεσία επιδομάτων” σε “υπηρεσία πληροφοριών”.» Το Κράτος χρησιμοποίησε το σύστημα ασφάλισης για να καταγράψει και να αποκλείσει απείθαρχες ή ασθενικές κοινωνικές ομάδες. Όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, παρέλαβαν το ίδιο σχεδόν προσωπικό και του ζήτησαν να συνεχίσει να δουλεύει όπως πριν, ασκώντας επιτήρηση, καταγραφή και κατηγοριοποίηση. Οι πληροφορίες «… ωθούσαν στην επέμβαση των αρχών με σκοπό το διαχωρισμό και τη φυσική εξόντωση των ατόμων αυτών με πιο συνήθη πρακτική τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα εργασίας ή “ψυχιατρικές κλινικές”… Η πλειοψηφία των κατάλληλων για γκετοποίηση και αφανισμό ανθρώπων ήταν περιπτώσεις που για μια πληθώρα λόγων είχαν χαρακτηριστεί ως asozialen, “αντικοινωνικοί”».

Advertisements

2 responses to “Προσεχως, ενα στρατοπεδο συγκεντρωσης γυρω σας

  1. έτσι ακριβώς.
    και βέβαια, μέχρι την έναρξη του πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών υπάρχει μια σαφέσταση πορεία προς τα εκέι, μέσα από το ανοικτό στρατόπεδο εργασίας που λειτουργούσε και λειτουργεί τόσα χρόνια στο κέντρο της αθήνας, με βασικό θέατρο …επιχειρήσεων τον αγ. παντελεήμονα.
    Και αυτή η λογική, με διαφορετικό τρόπο βέβαια, επεκτείνεται και στη διαχείριση του άνεργου εργατικού δυναμικού μέσω του οαεδ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s