Αξιοκρατια ηθελες, οχι κομμουνισμο

Σάλο (σχετικό σάλο, δηλαδή, γιατί τα υπόλοιπα σκάνδαλα είναι σε σύγκριση με αυτό τεράστια) έχει προκαλέσει ο διορισμός νεαρής οννεδίτισσας στη θέση του διοικητή του νοσοκομείου Σπάρτης. Προς τι ο οδυρμός; Ο Σαμαράς και ο Άδωνις τη διορίσανε, ούτε η συνέλευση του νοσηλευτικού προσωπικού του νοσοκομείου το αποφάσισε, ούτε οι λαϊκές συνελεύσεις της Σπάρτης.

Ο διοικητής, ο μάνατζερ δηλαδή, είναι υπεύθυνος της οικονομικής διαχείρισης του νοσοκομείου. Παντού, πλην ίσως της ψωροκώσταινας, φροντίζει το ίδρυμα που διοικεί να έχει το μέγιστο δυνατόν κέρδος με το ελάχιστο δυνατόν κόστος, με κριτήρια ελεύθερης αγοράς. Λεφτά δηλαδή. Στην Ελλάδα, συχνά είναι ύποπτοι οι διοικητές νοσοκομείων (όχι πως ευθύνονται αποκλειστικά αυτοί) διότι μπορεί να «ζημίωσαν» το ίδρυμα, φροντίζοντας όχι για το μέγιστο κέρδος του αλλά για το κέρδος, με ζημία του δημοσίου, ορισμένων φαρμακευτικών εταιρειών κ.λπ.. Λεφτά πάλι δηλαδή, αλλά σε άλλη τσέπη. Αν, λοιπόν, το πρόβλημά σου είναι ότι η εν λόγω διοικητής μπορεί να ανήκει στην δεύτερη κατηγορία διοικητών και όχι στην πρώτη, αν δηλαδή λόγω πολιτικής της τοποθέτησης, είναι υποψήφια για σκάνδαλο και όχι για σωστή οικονομική διοίκηση του νοσοκομείου, τότε σταμάτα να διαβάζεις αυτό το κείμενο, δεν σε αφορά.

Η ύπαρξη διοικητή, τα κριτήρια επιλογής του, ο τρόπος λειτουργίας ενός νοσοκομείου, οι δαπάνες ή οι περικοπές για την υγεία, η ιδιωτική ή δημόσια ασφάλεια, όλα αυτά δηλαδή που προβάλλουν ως  χυδαία ερωτήματα και διλήμματα για την ιατρική φροντίδα σήμερα (και τα οποία συμπυκνώνουν ίσως όλες τις αντιφάσεις του καπιταλισμού) ήταν είναι και θα είναι πολιτική επιλογή: Από τη μία είναι το κέρδος ή η χασούρα χρημάτων και από την άλλη το κέρδος ή το χάσιμο μιας ζωής. Και η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα προφανώς και ιεραρχεί ως προτεραιότητα το περίσσευμα χρημάτων από την επιβίωση καρκινοπαθών που δεν έχουν να πληρώσουν τη χημειοθεραπεία. Γι’αυτό και ως διοίκηση του νοσοκομείου επιλέγεται ένα πρόσωπο που θα εφαρμόσει κριτήρια κέρδους και που συχνά είναι εντελώς άσχετο με τον κλάδο της υγείας, θα είναι δηλαδή ο οικονομικός διαχειριστής μιας επιχείρησης και γι’αυτό το λόγο δεν «διοικεί» η συνέλευση των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού του νοσοκομείου.

Φαίνεται όμως πως τελικά δεν σοκάρει το γεγονός ότι το φάρμακο που θα χορηγηθεί, το πότε θα προγραμματιστεί μια επέμβαση, πόσο χρειάζεται να νοσηλευτεί ένας ασθενής, δεν είναι απόφαση ούτε του γιατρού ούτε του αρρώστου, αλλά του «λεφτά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν» εκάστοτε πολιτικού εκφραστή και υλοποιητή των συμφερόντων του κεφαλαίου. Σε μια εποχή όπου οι δυνατότητες της επιστήμης (αυτής της κουτσής στραβής καπιταλιστικής επιστήμης) επιτρέπουν σε μεγάλο βαθμό τη θεραπεία, την ανακούφιση από τον πόνο, την αξιοπρέπεια τελικά τελικά, μιλάμε για περικοπές ή παροχές, ενώ δεν θα επρεπε καν να βάζουμε στην ίδια πρόταση λεφτά και περίθαλψη. Μιλάμε για ιδιωτική ή δημόσια ασφάλεια, ενώ δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία από της δύο: οι παροχές υγείας θα έπρεπε να είναι προσβάσιμες ανοιχτές και ελεύθερες σε οποιονδήποτε τις χρειάζεται. Δεν σοκάρει πως το σύστημα υγείας δεν το διαχειρίζονται οι ειδικοί της υγείας, ούτε εξυπηρετεί κοινωνικές ανάγκες, αλλά το διαχειρίζεται (δεκαετίες τώρα, διεθνώς) μάνατζερ που εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα.

Αυτό που σοκάρει είναι η αξιοκρατία. Αυτή που μας τάξανε και δεν τηρείται. Αξιοκρατία, αυτό που λεει η λέξη. Να διορίζονται οι άξιοι. Ποιος είναι άξιος; Άξιος είναι ο σπουδαγμένος ή έξυπνος. Οχι, άξιος είναι αυτός που έχει μεγάλη εμπειρία, θα σου πει άλλος. Πάντως όλοι θα συμφωνήσουν πως άξιος δεν είναι ο πονηρός που είχε πολιτικό βύσμα και πήρε τη θέση από τον έξυπνο, έμπειρο και σπουδαγμένο. Σε αυτό το σημείο, λυπάμαι πολύ, αλλά θα υπερασπιστώ τον Αντώνη. Υπάρχει πιο άξιος από έναν οννεδίτη για την εφαρμογή του προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας; (Ενας ΠΑΣΟΚος θα μου πείτε… Ενδεχομένως.)

Η αξιοκρατία πάει χέρι χέρι με την αξιολόγηση. Για να επικρατήσει «αξιοκρατική δικαιοσύνη» πρέπει να αξιολογήσεις τους πάντες, με κριτήρια δεδομένα (λυπάμαι, αυτά είναι πάντα της αγοράς) και έπειτα να τους κατατάξεις. Σε άξιους, ανάξιους και ενδιάμεσες κατηγορίες. Χωρίς να σε νοιάζουν (δεν είναι στα κριτήρια) οι κοινωνικές ανισότητες που έχει βιώσει ο καθε αξιολογούμενος. Αδιαφορώντας για όποια κοινωνική ή πολιτική μόρφωση (κατά τον λατρευτό Μπ. Μπρεχτ, ο όρος), για όποια χαρίσματα και ιδιαίτερες επιθυμίες έχει αυτός ο άνθρωπος. Αδιαφορώντας φυσικά για τις ανάγκες του: ο αξιότερος θα έχει και καλύτερες υλικές απολαβές από τον ανάξιο. Κι ας έχει ο ανάξιος ανάγκη από φάρμακα, ή από ένα παλτό παραπάνω.

Πριν σχεδόν μια δεκαετία η παράταξη της ΝΔ στα πανεπιστήμια είχε βγάλει μια αφίσα που είχε τίτλο «ίσες ευκαιρίες» και έδειχνε ένα γήπεδο στίβου και στην εκκίνηση του αγώνα ταχύτητας δύο αθλητές: ο ένας σε αναπηρικό καροτσάκι. Αυτή είναι η αξιοκρατία που ευαγγελίζονταν και αυτή εφαρμόζουν.

Περιμένω πως θα ζήσω μια μέρα που τις λέξεις αξιοκρατία, αξιολόγηση, άξιος, ικανός θα τις αφήσουμε πίσω στην κοινωνία των λύκων. Ονειρεύομαι πως μάλιστα αυτές οι λέξεις θα ξεχαστούν, όταν τα παιδιά μας θα προσφέρουν όσο μπορούν στην κοινωνία και θα παίρνουν από αυτήν ο, τι χρειάζονται.

Υ.Γ. Οι πιο μεγάλοι λάτρεις της αξιοκρατίας στην ιστορία, ήταν οι ναζί. Οι πιο άξιοι με τα δικά τους κριτήρια οι άρειοι, οι πιο ανάξιοι στα κολαστήρια. Τηρουμένων των αναλογιών, και με άλλα κριτήρια κάθε φορά, αυτό ποτέ δεν έπαψε να ισχύει. Το πρόβλημα δεν είναι ποια είναι τα κριτήρια, αλλά το ότι υπάρχουν και το τι θέλουμε να κρίνουμε….

Παραπληροφόρηση

Advertisements